Z radością informujemy, że Kinga Klaudia Gębal, uczennica klasy VI, znalazła się w gronie laureatów Powiatowego Konkursu Literackiego „Nie pisz do szuflady” zorganizowanego przez Młodzieżowy Dom Kultury w Puławach oraz Powiatową Bibliotekę Publiczną w Puławach. Tegoroczna edycja odbywała się pod hasłem „Cyfrowy szum, wewnętrzna cisza”.    

   Konkurs cieszył się niesłabnącą popularnością wśród pasjonatów sztuki pisarskiej i był przeznaczony dla uczniów szkół podstawowych od klasy piątej wzwyż oraz ponadpodstawowych z powiatu puławskiego. Uroczyste podsumowanie konkursu odbyło się 13. listopada 2026 roku podczas „Południa Literackiego” w Sali Pompejańskiej Starostwa Powiatowego  w Puławach.

Kinga otrzymała Wyróżnienie za opowiadanie, pt. „Cisza, w której odnalazłam siebie”  ( kategoria uczniów klas 5 – 6). Jesteśmy dumni, że opowiadanie napisane przez Kingę zyskało uznanie Jury. To kolejne docenienie pracy Kingi, która w czerwcu 2026 roku  znalazła się w gronie laureatów XVII Powiatowego Konkursu Literackiego „Mój świat”. Serdecznie dziękujemy Kindze za chęć udziału  i twórcze zaangażowanie. Jesteśmy z Ciebie dumni!

To był dzień pełen niesamowitych wrażeń.

Gratulujemy i życzymy kolejnych powodów do satysfakcji.

Zachęcamy do przeczytania pracy Kingi:

Cisza, w której odnalazłam siebie

  Pewnego październikowego poranka wszystko wokół działo się strasznie szybko. Mój telefon świecił się co chwilę, a powiadomienia wyskakiwały jedno po drugim – ciche na biurku, krótkie dzwonki i błyszczące ikony aplikacji. Każde z nich brzmiało jak niecierpliwy nakaz. Na TikToku ciągle widziałam nowe filmy, idealnie wyretuszowane zdjęcia z wygładzoną skórą i niesamowite dopracowane w każdym detalu obrazki wygenerowane przez sztuczną inteligencję.

  Miałam wrażenie, ze całe moje życie to po postu  wielki ekran i ciągłe wiadomości z których tak naprawdę żaden impuls nie dawał mi prawdziwej, głębokiej radości. Z każdej strony docierało do mnie, jak powinnam wyglądać, co powinnam na siebie wkładać, jakich słów używać na przerwach i co jest w tej konkretnej chwili modne. Cały świat, ukryty w małym szklanym pudełku, próbował bez przerwy decydować za mnie, jaka mam być, jak się zachowywać i o czym myśleć.

  W pewnym momencie zauważyłam coś naprawdę smutnego – powoli zapomniałam, kim tak naprawdę jestem bez tego wszystkiego .

  Kiedy w szkole na przykład na języku polskim albo plastyce miałam jakieś zadanie do wykonania, pierwszą moją myślą wcale nie było uruchomienie własnej wyobraźni. Zamiast rozmarzyć się i poszukać pomysłu w głowie, od razu miałam zapytać sztuczną inteligencję 
o gotowy plan albo poszukać wzorów i nagłówków w internecie . Moje własne myśli gdzieś zniknęły, przykryte grubą warstwą cudzych pomysłów z internetu. Poczułam ogromne zmęczenie tym ciągłym śledzeniem nowych trendów i posługiwaniem się nimi .                         

   Miałam już tego dosyć, z całego serca chciałam odnaleźć swój własny, prawdziwy głos.
I wtedy śniło mi się coś niezwykłego, W tym śnie stałam na samym środku mojego pokoju. Słońce powoli zachodziło za oknem , rzucając cienie, a telefon na biurku znowu wibrował, przesuwając się po nim. Jednak tym razem zrobiłam coś zupełnie innego niezwykle. Podeszłam do niego wolnym krokiem , mocno nacisnęłam boczny przycisk zasilania i popatrzyłam, jak jasny wyświetlacz całkowicie gaśnie.

Schowałam go głęboko do szuflady i zamknęłam ją na klucz. Wyłączyłam też Wi-Fi
i powiadomienia w komputerze .

    Na początku zrobiło mi się dziwnie, głupio i nieswojo. Ręka sama z przyzwyczajenia sięgnęła do kieszeni,  a w głowie pojawiała się obawa:

-A co, jeżeli coś ważnego mnie ominie? Co, jeśli ktoś napisał na grupie? Szeptałam do siebie    
 w duchu, znosząc pokusę ponownego włączenia ekranu.

Wtedy z korytarza dobiegł głos mamy, która pukała do cichych drzwi mojego pokoju:

-Wszystko w porządku, ucichły te wszystkie dzwonki i stukania…? – zapytała ze zdziwieniem .

-Tak mamo . Wreszcie tak – odpowiedziałam z ulgą w głosie .

-Wyłączyłam po prostu telefon. Potrzebuję chwili ciszy .

-To wspaniale – uśmiechnęła się cicho i zamknęła drzwi .

       W moim pokoju zrobiło się niesamowicie cicho i spokojnie . Nie była to jednak cisza pusta czy straszna – była pełna spokoju . Usiadłam przy oknie, spojrzałam na drzewa kołyszące się na podwórku i po raz pierwszy od bardzo dawna po prostu zaczęłam myśleć… po swojemu .  Przypomniałam  sobie, co tak naprawdę lubię, o czym marzę i co mnie cieszy, gdy nikt na mnie nie patrzy.

    Podeszłam do biurka, wyciągnęłam z szuflady czysty, pachnący papierem zeszyt  
i zwykły długopis. Zaczęłam pisać. Nie zastanawiałam się czy ta praca dostanie dużo lajków,
czy koleżanki  z klasy uznają  to za fajne, ani jak oceniają  to komputerowe wzory.
Z pisaniem szło wolno,  czasem skreślałam całe zdanie, ale każde słowo na papierze było w stu procentach moje.

     Byłam w nim pełni sobą -bez udawania, bez filtrów i bez spełniania cudzych oczekiwań. Właśnie w tej głębokiej ciszy, bez ekranu, odnalazłam swoją prawdziwą mnie. Kartka nie oceniała moich myśli ani nie odpowiadała autokorektą , co powinnam czuć. Długopis sunął po gładkiej powierzchni, a cichy szelest stron wypełniał pokój. Przyłożyłam na papier wszystko to, co naprawdę we mnie tkwiło.

     Zrozumiałam, że wcześniej oddawałam wyobraźnię sztucznej inteligencji , bo tak było po prostu szybciej ale w tamtych gotowych pomysłach nie był ani odrobiny mnie. Byłam dumna z tych linijek – wreszcie były prawdziwe.  

                                                            Kinga Klaudia Gębal

Kinga Klaudia Gębal, klasa 6

Gminny Zespół Szkół w Kazimierzu Dolnym

Nauczyciel: Iwona Majewska

Fot.

GZS

Starostwo Powiatowe w Puławach